Stop met piekeren, doe als Einstein

Stel je piekert ergens over. Laten we zeggen dat dingen op je werk niet helemaal lekker lopen. Je moet te vaak overwerken. Op zich ben je daar heus niet te beroerd voor, maar het moet natuurlijk niet te gek worden. En het zou ook wel leuk zijn als het management eens naar jouw voorstellen zou luisteren. want je ziet het project waar jij bij betrokken bent al ontzettend in de soep lopen. En dat is trouwens ook niet de eerste keer. Maar ja, als ze niet naar je willen luisteren…. Je vraagt je af: waarom is dat eigenlijk dat ze niet naar mij luisteren en wel naar die Kees van de andere afdeling. Zou dat komen omdat hij met iedereen meekletst? Jij doet geen concessies, ten minste… Zou het komen omdat jij steeds de vinger op de zere plek legt. Moet je daar dan mee ophouden? Waarom moet jij eigenlijk degene zijn die steeds zijn kop boven het maaiveld uitsteekt? En zo pieker je maar door.

Als je in een pieker-situatie zit, ligt het voor de hand dat je de zaak wil oplossen door een heldere analyse van het probleem te maken. Je richt je aandacht dan op het probleem (logisch). Dan stel je jezelf allerlei vragen. Hoe is dit probleem ontstaan? Wat is de oorzaak? Of wie is hier eigenlijk de oorzaak. Je kijkt naar wat je allemaal geprobeerd hebt en je vraagt je af: waarom lukt het toch niet om het op te lossen….

En je piekert verder. Je richt je blik op de toekomst (die je vreest). Stel dat het zo door gaat. Je verliest steeds meer je motivatie. Misschien moet je proberen naar een andere afdeling te gaan… maar misschien moet je dan wel verhuizen en jullie hebben maar één auto en je woont hier zo fijn….
Je aandacht richt zich op het probleem en onafwendbaar richt je aandacht zich ook op problemen die er nog niet zijn maar zich mogelijk kunnen voordoen. Als het zo doorgaat.

Je kunt je ook richten op de oplossing. Dan stel je jezelf de vraag. Hoe zou ik willen dat het was? Wat wil ik in plaats van al het gedoe op mijn werk. Misschien wil je wel zelfstandig beslissingen kunnen nemen en met meer plezier naar je werk gaan.
Als je dit doet dan verandert je kijk op de situatie. Je huidige situatie (piekeren) is niet langer meer een punt op de probleemlijn, maar een punt op de resultatenlijn. Je bent niet meer bezig met het probleem ‘aan te vallen’, maar je bent ineens onderweg naar de gewenste situatie.

In bovenstaande model (Model van Albert van Mark McKergow) zie je het onderweg zijn naar de gewenste situatie gevisualiseerd als de blauwe succesdimensie.

Als je dan toch bezig bent met bedenken wat je wél wilt, kijk dan ook eens naar de dingen die wél goed gaan. Zelfs als die dingen in eerste instantie niets te maken lijken te hebben met de situatie waarover je piekert, leidt het opnoemen en nadenken over wat er wél goed gaat er toe dat het piekeren stopt. Want als je kijkt naar wat er wel goed gaat, kun je vervolgens die dingen meer gaan doen in de praktijk.

Kijken naar de dingen die goed gaan – als praktische toepassing van denken in mogelijkheden- is veel meer dan “ik kan nou wel blij en positief gaan doen, maar….”. Je pakt dingen waar je je aan ergert, die je onzeker maken of verdrietig wel degelijk aan maar niet door je te verzetten tegen het probleem. Je houdt je namelijk niet langer bezig met het zoeken naar oorzaken of zondebokken. Hetgeen waarover je piekert lost op terwijl je bezig bent te kijken naar wat goed gaat en wat je wél wilt.

Albert Einstein zei ooit dat je de dingen zo simpel mogelijk moet maken, maar niet simpeler dan ze zijn. De bedenker van dit model Mark McKergow vernoemde daarom zijn model voor ‘Solutions focus at work’ naar hem.

Bovenstaande is een stukje theorie uit de workshop Denken in Mogelijkheden. Mocht je er meer over deze workshop willen weten heb je zelf ook goede ervaring met kijken naar wat er goed gaat, geef dan gerust een reactie.